مسیر فعلی شما » صفحه اصلی » تاریخچه شهرستان شهریار  

 اگر بخواهیم سکونتگاههای انسانی را پس از اسلام در منتطقه شهریار خصوصا شهر شهریار مورد کنکاش و بررسی  قرار دهیم باید اذعان کنیم که وجود دو امامزاده در فاصله تقریبی 2 کلیومتری از یکدیگر مهمترین عوامل تجمع گروهای انسانی در منتطقه بوده است.

وجود ذریه رسول اکرم (ص)و ائمه معصومین(ع) در نقاط مختلف ایران به خاطر عشق و علاقه ای که ابن ملت معتقد به ولایت آل علی(ع) داشته و دارند موجب گرایش شایان توجه به آنها شده ،به گونه ای که سکونت در جوار مدفن امامزاده گان را نوعی تقدیس و مایه خیر و برکت برای زندگی خود می دانسته اند.

امامزاده اسماعیل (ع) در علیشاه عوض و امامزاده هادی (ع) در کرشته عامل  مهمی برای تجمع مردم مسلمان و نهایتاً ایجاد مناطق مسکونی در پیرامون این دو امامزاده بوده است.کرشته در لغت به معنای خس و خاشاک است.

گفته می شود پیش از آنکه این ناحیه به صورت مسکونی در آید، مهاجران تازه وارد به منطقه جهت آماده سازی زمین ،ناگزیر به از بین بردن خس و خاشاک شده اند و این وجه تسمیه ای باری کرشته شده است.علیشاه عوض از دو کلمه علیشاه و عوض تشکیل شده است.

علیشاه به نام روستایی  در بخش شبستر تیریز.از سوی دیگر، روستایی در دهستان سیاه منصور بیجار وجود دارد که به همین نام خوانده می شود.

آگاهان معتقدند که نخستین ساکنان در جوار امامزاده اسماعیل از یکی از این دو روستا به اینجا آمده اند،

 و نام علیشاه عوض و علیشاه دیگر را برای سکونت تازه خود برگزیده اند، اما مدذک مثبت و مستندی

 پیرامون اظهار نظر وجود ندارد ونقل،صرفا بر اساس حدس و گمان یا قرینه است. جمعی نیز گویش

 برخی از ساکنان محل به زبان کردی را دلیلی برای این اظهار نظر می دانند.

پس از شکل گرفتن دو روستای کرشته و علیشاه عوض،احداث سه جاده،این دو روستا را به یکدیگر و جاده رباط کریم متصل ساخت.

قدیمی ترین عکس هوایی از منطقه،نشانگر وجود دو خیابان است که از وسط بافت مسکونی و قدیمی هر یک از دو روستا عبور کرده است.

ضمناً در فاصله چند کیلومتری از مرکز شهر،سه قلع مسکونی دیده می شود که از شرق به غرب:کهنز،حصارزیرک وکرد امیر نام دارد که در روند شکل گیری شهر تاثیر چندانی نداشته اند.

شکل پذیری کالبدی شهر در ادوار بعدی حول محورهای ایجاد شده و حرکت فیزیکی و ساخت واحد های ساختمانی و پویایی و در جهت رسیدن به جاده رباط کریم،تهران بوده است.

مقارن این احوال،یعنی سال 1335 جمعیت شهریار 2748نفر سرشماری گردیده است.

در این دوره تقریبا دو روستا به یکدیگر متصل شده اند و نام علیشاه عوض به عنوان بخش مرکزی بر مجموعه بافت مسکونی ایجاد شده اطلاق گردید،

    مرحوم علامه دهخدا، ذیل نام علیشاه عوض در لغت نامه معروف خود این چنین می نویسد:

علیشاه عوض ده مرکزی بخش شهریار تابع شهرستان تهران واقع در 30هزارگزی باخترتهران،ناحیه است که جلگه ای دارای آب و هوای معتدل و 2964 تن سکنه، آب آن از قنات جدید و از رودخانه کرج تامین می شود و محصول آن غلات،انگور،انواع میوه،سیب زمینی،بنشن و چغندرقند است.

اهالی آن به زراعت و باغداری  اشتغال داشته و ادارت دولتی در این قصبه ، بخشداری ،امین صلح ، دامپزشکی ،شعبه بانک کشاورزی ، آمار ،بهداری ،فرهنگ ،دفتر پست ،پاسگاه ژاندامری ،بیمارستان ،دبستان ،دارای کارخانه برق کوچک ، آسیای موتوری ،راه آهن فرعی و شوسه که کلیومتر15جاده تهران قزوین جدا می شود.

شهریار از شمال به بخش کرج،از شرق به بخش کن و کهریزک و ازجنوب به بخش رباط کریم و از مغرب به قسی از بخش اشتهارد و از استان تهران قسمتی دیگر باقیمانده از مغرب و از جنوب به بخش زرند ساوه از استان مرکزی منتهی می شود.

منطقه شهریار در قسمتی قراگرفته که کوه طالقان با ارتفاع 4145 متر از سطح دریا در  آن واقع شده است و انتهای دامنه این کوه از نظر کشاورزی بسیار مستعد و حاصلخیز است.

  لینک های مرتبط

 

  

Copyright © 2011 Shahriariha.Com. All rights reserved

درباه ما | لینک به ما | ارتباط با ما | آگهی در سایت | شرایط استفاده | جستجو در سایت